In Europa

In Europa

 

Op deze pagina krijgt u een blik achter de Europese schermen. Zicht op enkele minder alledaagse weetjes. De avonturen van een Vlaams europarlementslid. In Europa...

Maandag 14 maart 2016

Mario-Draghi-in-levende-lijve-dagje.
Op en af naar Frankfurt vandaag. Ganse reeks vergaderingen en informele gesprekken bij de Europese Centrale Bank. Met Draghi en andere ECB toppers (Peter Praet, Vitor Constancio,...).

What happened in Frankfurt, stays in Frankfurt. Door het informele karakter van de vergaderingen kon vrijer worden gesproken. Maar deze algemene evaluaties geef ik jullie wel graag mee:

* Transparantie transparantie transparantie. Of beter: het gebrek daaraan. Ongelooflijk hoe groot de impact is van de ECB op uw portefeuille, op uw leven, en op het beleid van regeringen... Maar niet genoeg mensen beseffen dat...

* Europese eigenzinnige betweterigheid. Wat erger ik me eraan. Kan me niet van de indruk ontdoen dat de ECB zich graag verschuilt echter "haar mandaat" om dan tegelijk "de lidstaten op te roepen om te hervormen". Terwijl ze eigenlijk bedoelt: we vertrouwen er niet op dat de lidstaten zullen hervormen, en al zeker niet dat ze de juiste hervormingsbeslissingen zullen nemen.
Wat ik daarvan denk? (1) Als je verantwoordelijkheid afneemt van mensen/instellingen, moet je ook niet verbaasd zijn als die zich minder verantwoordelijk gaan gedragen en (2) neen we hebben geen nood aan Europese eenheidsworst, wel aan maatwerk

* Geen geldpers zien staan waarmee we snelsnel de nodige centen zouden kunnen printen om onze begroting bij te passen;)

* Mario en ik zullen niet de beste vriendjes worden. Werd tijdens de lunch nogmaals duidelijk.
Maar daar kan ik wel mee leven;)

En verder nog deze ECB-weetjes:

* Sinds enkele jaren huist de ECB in een nieuw gebouw. Indrukwekkend. We vergaderden op de 40ste verdieping met magnifiek zicht op Frankfurt. Super snelle lift.
Even indrukwekkend is de kostprijs van het gebouw: 1,3 miljard, terwijl het in het begin begroot was op 500 miljoen. Budgetbeheer is niet de sterkste kant van onze centrale bankiers;)
Ter vergelijking: het MAS in Antwerpen kostte 60 miljoen... Voor 1 ECB gebouw kan je dus 20 MAS'sen bouwen.

* De oude markthal onder het ECB gebouw werd ooit gebruikt voor de deportatie van Joden. Nu is er een ingetogen memoriaal ingericht. Indrukwekkend. Vooral wanneer je de laatste brieven leest die er werden geschreven (nu gebeiteld in steen), en je komt te staan in de kelderruimte waar zo'n 2 tot 3 dagen gewacht moest worden op hun "evacuatie" (want zo werd de verplaatsing genoemd, over deportatie werd gezwegen)... Om stil van te worden.

Dinsdag 19 januari 2016

 

Wanneer liegt een politicus? Als zijn lippen bewegen. Al te vaak hoor ik deze kritiek... Maar soms laten zelfs de meest beruchte politici het achterste van hun tong wat zien. Zo ook vandaag toen Verhofstadt het woord nam.

De Poolse premier op bezoek in het Europees parlement. Al weken horen en lezen we over de nieuwe beleidskeuzes die Polen maakt. Onder meer over hun  mediabeleid. En toen nam Verhofstadt het woord:

"Based on your broad majority, it's your right to shape, to reshape, the media landscape. To reform the civil society.

I can tell you, I was Prime Minister, I did similar things myself. But that's not the point here."

Een moment van eerlijkheid. Het deed me alvast even terugdenken aan dit verhaal over Verhofstadts befaamde telefonische tirades...: http://www.nrc.nl/handelsblad/2002/11/16/is-het-nu-gedaan-met-die-kloterij-7614457

Aan wie meer interesse heeft in Polen, raad ik alvast de stukjes aan van mede-Koksijdenaar Marc Peirs. Te lezen op:

http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/2.40861?eid=1.2459208
 

 

 

 

Maandag 18 januari 2016

 

Een lange wachtrij aan de Franse grenscontrole vandaag. Ik sta er aan te schuiven omdat het Europees parlement deze week opnieuw in Straatsburg vergadert. Ja, het lange wachten in de rij verveelt. Ja, het maandelijks Europese verhuiscircus enerveert (Kostprijs: € 200 miljoen per jaar! Weggegooid geld...). Maar vandaag verdient mijn buurman in de wachtrij een speciale vermelding in deze eerste blogpost.

 

Hij klaagt over de Franse paspoortcontroles. Non-stop gebrom. Het overvalt me, daar in die wachtrij: hoe snel de afgrijselijke gebeurtenissen in Parijs worden vergeten. Even aanschuiven en een correcte screening, het hoort er vanaf nu terecht bij. Maar blijkbaar ziet mijn buurman niet in dat die omslag naar een echte veiligheidscultuur broodnodig is.

 

Ik kijk achterom. En ironisch genoeg blijkt het Dimitri Papadimoulis te zijn. Ik ken dit europarlementslid wel wat. Zat er al verschillende keren mee in debat. Enkele maanden geleden nog op Villa Politica. Hij komt uit Griekenland, uit een land dat de buitengrenzen maar niet wil controleren. Verkozen voor Syriza, de regeringspartij die bewust een open grenzen politiek volgt.

 

Als ook Griekenland eindelijk zijn verantwoordelijkheid zou opnemen, waren we opnieuw een stapje dichter bij een veiliger Europa. Maar indien de buitengrenzen onbewaakt blijven, zal de roep om terug binnengrenzen sterk te controleren verder toenemen. Dat net mijn Griekse buurman deze evidentie niet onder ogen ziet...